Maandelijks archief: augustus 2019

Paternalisme rond het boerkaverbod ©

Het paternalisme rond het boerkaverbod. (© Marc Vercoutere 29/8/2019)

Met het Nederlandse verbod op het dragen van een Boerka is het thema weer eens hyper actueel.

Zowel op linkse, rechtse of “wat er tussen hoort” media schieten de meningen elkaar af. Zonder dieper na te denken over de betekenis, de draagwijdte of de gevolgen van zowel een verbod als van het “tegen een verbod”. Inhoudelijk wordt niet gecommuniceerd. Een vuurwerk van voorgekauwde clichés daarentegen zijn in opbod.

In de eerste plaats is er de vrijheid van expressie. Geen enkel argument kan een verbod op het dragen van een Boerka op dit vlak ten volle verdedigen. Net zo bij de voorstanders van een boerka, die met halve rechtstermen het verbod proberen onderuit te halen.

Heeft een vrouw het recht een boerka te dragen?

Ja, wanneer zij wil, uit overtuiging dat ze enkel zo haar geloof kan belijden, dan heeft zij het recht een boerka te dragen. Onvoorwaardelijk. Uit vrije wil.

Heeft een vrouw het recht in het openbaar een Boerka te dragen?

Daar liggen de zaken iets moeilijker. Er zijn maatschappelijke regels (ook wel wetten genoemd) die bepalen dat in onze cultuur het aangezicht herkenbaar en zichtbaar moet zijn. Op zich niets op tegen. Elke samenleving heeft het recht om op democratische wijze afspraken te maken om het samenleven zo gezellig mogelijk te maken.

Het grote probleem rond de boerkadiscussie ligt eigenlijk bij de helft van de wereldbevolking. Namelijk de mannen die nog steeds menen te moeten bepalen hoe een vrouw zich dient te gedragen. Enkele bedenkingen om mogelijks de boerkadiscussie een andere richting te geven.

Één: het boerkaverbod verhult de falende strijd tegen het mannelijk religieus fanatisme dat in zowat elke religie diep zit ingebakken. Verschillende religieuze “sektes” (lees fundamentalistische strekkingen) van zowat elke religie bepalen nog steeds hoe een vrouw er gekleed moet bijlopen. Dit fenomeen doet zich zowel voor bij de Islam als bij de vele fundamentalistisch christelijke bewegingen, de joodse traditionele groepen, en andere fanatiek religieuze horden.

Twee: het boerkaverbod is slechts één “verwaarloosbaar?” element uit een fractie(s) van een religie. Die fractie heeft wel andere ideeën die heel wat schadelijker zijn voor onze samenleving, dan een in doeken gehulde vrouw. Het onvermogen om deze fractie(s) aan te pakken leidt voortdurend tot meer dan idiote verboden die slechts tot doel hebben één of andere politieke achterban van eigen bodem te sussen. Ondertussen boeren  de achterliggende ideologieën ongehinderd voort.

Drie: laat het aan de vrouwen over om te beslissen of het al dan niet dragen van een boerka wenselijk is. Democratisch en door alle intermenselijke lijnen van onze samenleving heen. De vrouwelijke helft van de wereldbevolking is heus wel wijs genoeg om zelf te beslissen. Maak daarom een verbod op paternalisme, zowel in politiek als religie. Dit zou een strijdpunt moeten zijn. Niet de eenzame in doeken gehulde vrouw die rondwaart in onze steden.

Vier: hoog tijd om de mannen in onze westerse samenleving her op te voeden. De mannen van zowat elke religie of politieke gezindte. Eén van de basiswaarden van de samenleving en van de universele rechten van de mens is gelijkheid man en vrouw. Is dit nu net één van de waarden die in elke cultuur, religie, politieke strekking, gemeenschap, dorp of stad wordt overtreden. Als een gewoonte. Een overtreding als normaliteit. Paternalisme is er zo hard ingebakken alsof het (misschien is het wel) een restant is, dat ontsnapt is aan onze menselijke evolutie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Het “What’s that” App syndroom.

Het “What’s that” App syndroom. (Marc Vercoutere 4 aug  2019)©

 

Het is weer ochtend. De verlengde stilte van de nacht leeft nog even door in de slaperige hoofden van de huisbewoners. De communicatie komt op gang. In stilte. Tokkelende vingers die zoeken naar de gemiste berichten van lang avond sms-ers, nachtelijke what’s appers en instagrammers.

Voor de dag begint. Je wil toch wel mee zijn.

Het is een fenomeen. In stilte wordt in het wakker worden meer gecommuniceerd dan er de gehele dag nog zal gesproken worden.

Waar is de tijd dat er op iedere hoek van de straat een telefooncel stond. Of een telefoontoestel in de hoek van een of andere ruimte, dat steeds weer deed opschrikken door een verschrikkelijk mechanisch gerinkel.

Begot!!! Hoe communiceerden we dan. Hopeloos vergeten door het komen en gaan van steeds weer nieuwe vormen van communicatie. Geen instant berichtgeving. Het kon dagen duren voor je iets hoorde van je lief. En dan nog. Wanneer de telefoon onverwachts begon te rinkelen … Alles Goed? Er is toch niets?

Nog eerder was er de brief. Waarmee je in je beste stijlvermogen kon proberen zoveel mogelijk nieuws over te brengen op een A4-tje. En dan maar wachten op respons. Dagen, soms weken of ook wel eens maanden.

Het is opmerkelijk. De dag van vandaag krijgt een mens op één dag meer communicatie impulsen dan een middeleeuwer in zijn ganse aardse bestaan. We zullen en moeten alles weten. Niet straks! Maar nu! Instant messages. Massaal berichten over alles en nog wat. Berichten om te koesteren maar nog veel meer om te deleten.

Wie leest bij de eerste koffie nu nog de gazet? Waar wordt er in de ochtend nog gebekvecht om dit of dat deel van de krant? Het nieuwe ritueel van tokkelende vingers heeft oude gewoontes verdrongen. De dag begint ermee en zal er ook mee eindigen.

Soms vraag ik me af waar al die berichten rond vliegen. Draadloze communicatie. Bliksemsnel door de lucht flitsend van toestel naar toestel. Of soms naar duizenden toestellen tegelijk. Stel je eens voor! Al die berichten op papier. Elke postbode met zijn vrachtwagen op pad om tonnen berichten uit te kieperen in reuze brievenbussen. Sneller dan het licht. Op ieder moment van de dag. Elke milliseconde.

Terwijl ik dit hier neertik heb ik weeral wat gemist. Hoeveel berichten uit de wereld zijn tijdens dit schrijven voorbij geflitst. En heb ik iets belangrijk gemist? Is er iets onmisbaar aan me voorbij gegaan?

Het kan nog gekker. Over enkele ogenblijken flitst dit schrijven door de lucht. Naar wie het toevallig leest. Als duizenden flessen in de oceaan, waarvan enkele zullen worden opgevist. En dan nog. Wie leest dit bericht? Wie deleet?

Ook dit bericht zit gevangen in het “What’s that” App syndroom

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie