Ik sta op mijn balkon.
Een zandkorrel op deze planeet. Neem een vliegtuig en kijk naar mij. Je ziet mij niet. Hoe hoger je vliegt hoe kleiner ik wordt. Een stofdeel op deze planeet.
We gaan even verder. Je vliegt naar Mars. In de verte een kleine bol die aarde heet. Vol met stofdeeltjes die denken belangrijk te zijn.
We vliegen verder door het heelal. De Melkweg. Bezaaid met stofdeeltjes die lijken planeten en sterren te zijn. Het unicum aarde verdwijnt in de massa van stofdeeltjes.
En dan ga je nog verder. We doorkruisen het resultaat van de big bang. Een hoop van miljarden stofdeeltjes die zonnestelsels blijken te zijn.
En daar stopt de kennis.
Wie weet zijn er miljarden big bangs geweest. Zo ver zijn we nog niet gekomen.
Maar een ding is zeker. De mensheid is een verwaarloosbaar onderdeel van een groter geheel.
Dit is geen depressie maar eerder een besef van realiteit.
Als de aarde naar de verdoemenis gaat zal dit onopgemerkt blijven.
Stofdeeltjes die verdwijnen laten geen sporen na.
Who cares, behalve het stof dat deze planeet beheerst. Stof dat geeneens er in slaagt om samen stof te zijn.
Is er nog iets onnozeler dan stof dat zichzelf degenereert tot klassen van stof en pretenties van beter stof te willen zijn.
Als het ooit hard genoeg waait, dan zal alle stof vergaan in een wervel van wetenschappelijk geordende anarchie.
Om dat te begrijpen, daar heb je geen kat voor nodig, laat staan een mens.
Een mens? Wat is dat trouwens in deze complexiteit,
marcvercoutere 